Kontaktron
Z Wikipedii
Pierwsze kontaktrony pojawiły się na rynku w roku 1940 jako rozwinięcie przekaźnika.
Kontaktron składa się z hermetycznej bańki szklanej, w której, w atmosferze gazu obojętnego lub w próżni, zatopione są styki z materiału ferromagnetycznego. Pod wpływem odpowiednio ukierunkowanego zewnętrznego pola magnetycznego w stykach indukuje się własne pole magnetyczne, styki zaczynają się przyciągać i zwierają się.
Aby polepszyć pracę styków i uzyskać stabilną charakterystykę pracy, końce styków pokrywa się – w zależności od przeznaczenia i warunków pracy – warstwą metalu szlachetnego: złotem, wolframem, rutenem czy rodem, lub powłokami mieszanymi. Istnieje także odmiana styków zwilżana rtęcią.
Kontaktrony wysokonapięciowe najczęściej wykonywane są jako próżniowe.
Żródło: pl.wikipedia.org/wiki/Kontaktron
Hallotron
Z Wikipedii
Hallotron jest urządzeniem, którego zasada działania opiera się na (klasycznym) efekcie Halla.
(Edwin Herbert Hall - ur. 7 listopada 1855 w Great Falls, zm. 20 listopada 1938 w Cambridge - fizyk amerykański, odkrywca efektu Halla. Skończył Johns Hopkins University w Baltimore. Efekt Halla został przez niego odkryty w 1879roku, podczas pisania pracy doktorskiej na tym uniwersytecie. W 1895 zajął stanowisko profesora na Uniwersytecie Harvarda.)
Najpopularniejszym jego zastosowaniem jest pomiar pola magnetycznego.
Hallotrony wykonywane są na bazie materiałów półprzewodnikowych (najczęściej arsenek indu InAs, antymonek indu InSb), z materiałów litych (german) oraz w technologii warstwowej. Ze względu na potrzeby metrologiczne (np.: pomiary pól w szczelinach), jak i racjonalnej konstrukcji określającej ich wysoką czułość, wykonywane są jako możliwie cienkie - ułamek milimetra, oraz wąskie - od 1 do 3 mm.
Zastosowanie:
- do pomiaru wielkości elektro-magnetycznych takich jak indukcja magnetyczna, natężenie prądu, moc czy opór,
- do pomiaru wielkości innych niż elektryczne, np. kąt obrotu (na części wirującej zamocowany jest magnes współpracujący z nieruchomym hallotronem), przesunięcie, drgania mechaniczne, ciśnienie,
- w układach wykonujących operacje matematyczne i logiczne,
- jako kompas.
Zastosowanie hallotronu umożliwiło budowę tanich silniczków prądu stałego np. do wentylatorków, używanych np. w komputerach. Silniczek taki jest wykonany jako silnik prądu przemiennego i charakteryzuje się brakiem komutatora, oraz łatwością regulacji obrotów. Wirnik silnika jest magnesem, natomiast cewki stojana są zasilane poprzez układ elektroniczny. Hallotron wykrywa położenie magnesu i tak steruje załączaniem poszczególnych uzwojeń, aby nadać wirnikowi ruch obrotowy.
Żródło: pl.wikipedia.org/wiki/Hallotron
Tekst udostępniany na licencji GNU Free Documentation License.
Wikipedia® jest zarejestrowanym znakiem towarowym Wikimedia Foundation. Możesz przekazać dary pieniężne Fundacji Wikimedia.